درباره این کتاب
اطلاعات بیشتری درباره این کتاب ثبت نشده است.
شش خطی 52
ساکن چون کوه، تسلط بر ذهن، رُکگویی (Gen)
اسامی و مفاهیم دیگر: ژرفنگری، سکون، سکوت و آرامش درونی، ایستایی و حرکت به جا، مراقبه، ثابت ماندن، نماد بررسی و توقف، آرام کردن، آرامش، توقف، استراحت، مدیتیشن، بیعملی، ایستایی
سیر معنایی:
پس از تندری مهیب که سکون زمستان را شکسته، تمام ساختارهای ذهنی را پاکسازی کرده و بهاری تازه را پایهگذاری کرده است، این آگاهی تازه در فرد تثبیت میشود و به این ترتیب سکوتی ژرف اما آگاهانه تجربه میشود.
معرفی
گفتارهای شش خطی 52
کلیدِ موفقیت آن است که در زمانِ شایسته، پیش رفت و در زمانِ مقتضی، بازایستاد. هر کنش باید با زمان و موقعیت سازگار باشد. هیچگاه نباید بهصورت ذهنی و کورکورانه عمل کرد. آرمیدگی به معنای آرامش و پایداری است. این یکی از مراحلِ پیشرفت است. پیشروی و آرمیدگی مکمل یکدیگرند. آرمیدگی آمادهسازیِ خویش برای یک پیشرفتِ جدید است. (هوآنگ)
واژهشناسی و مفهوم کلیدی (Gen):
گِن در سنت ایجینگ با «止» یعنی «بازایستادن» و با «山» یعنی «کوه» پیوند دارد و معانی «ایستادن، توقف یا سخت و مستحکم بودن» برای آن درنظر گرفته میشود؛ در گویش چینی، واژهٔ گِن (Gen) در مورد فرد یا کلامی «رُک، صریح و بیپرده» نیز به کار میرود.ایدهنگار گِن تصویر «نگاهی است که از نزدیک و با دقتْ یا با جدیت چیزی یا کسی را مشاهده میکند»؛ از این رو این واژه را میتوان با «جدیت و سرسختی»، «سکون و ایستایی درونی»، «مشاهدهگری» و «دقت نظر» مرتبط دانست.
این معنا در کنار ساختار و جایگاه ششخطی، نشاندهندهی ذهنی مستحکم، ساکت و مشاهدهگر است که میتواند در زمان حرکت، حرکت، و در زمان توقف توقف کند. مسئلهی گِن، صرفاً سکون و ایستایی ذهن یا عملکرد نیست؛ بلکه قرار گرفتن هر فکر، گفتار یا حرکت در جای خود است.
ساختارشناسی: کوه (☶) در بالا، کوه (☶) در پایین
در سهخطی کوه یک خط ینگ بر روی دو خط یین قرار گرفته است.خط ینگ بالایی در کوه، نمادِ قرار گرفتن آگاهی بر فراز ذهن است. همچنین نشان از بستهبودن فرد نسبت به بیرون دارد؛ این گاهی به معنای محکمی و عدم انحراف از درستی است؛ و گاهی به معنای سرسختی، عدم پذیرش و خشکمغزی است.
دو خط یین در پایین (زنانگی درونی شده)، پرورشیافتگی و پاکی ذهن را نشان میدهند. همچنین نماد انبوهی از فضایل اخلاقی، سکون و سکوتِ عمیق است.
کوه در پایین سکون درونی، و کوه در بالا سکون و آرامش حاکم بر فضای بیرونی و عملکرد را نشان میدهد. این دو آیینهٔ یکدیگرند: سکون درونی در بیرون منعکس میشود و آرامش بیرونی در درون یافت میشود. (برای درک بهتر «کوه»، میتوانید به ششخطی ۲۰ — که نماد یک کوه بزرگ است — رجوع کنید.)
ویژگیهای روانی-عملکردی
فرد در این وضعیت ذهنآگاه، حقبین و استوار است، طوری که اسیر افکار خود یا خوشایند دیگران نیست. به این ترتیب در حالْ مستقر شده و از آن خارج نمیشود. از این رو، درستی و هماهنگی را به وضوح تشخیص میدهد و تعاملش با جهان بیرون سنجیده، بهجا و مبتنی بر این تشخیص درست است، بدون اینکه افکار پراکنده یا قضاوت مردم او را از مسیر درست خارج کند.با این حال طبیعتاً همه به قلهٔ کوه نرسیدهاند:
عدهای در آغاز راه هستند و باید تلاش کنند تا با جریان افکار همراه نشوند و ذهنآگاهی را در خود پرورش دهند.
برخی گرچه نسبتاً در این مسیر رشد کردهاند و تشخیص درستی دارند، اما امکان کمک به دیگرانی که سرسختانه به تشخیص غلط خود چسبیدهاند را ندارند.
آسیب اصلی شیوهی «کوه» همین ایستادن در جایی که باید حرکت کرد، چسبیدن به تشخیص خود و نپذیرفتن است؛
اما هنگامی که این ذهنآگاهی به خوبی پرورش یافت، استحکام و صراحت در گفتار و کردار بروز پیدا میکند و به جهان پیرامون نیز نظم و هماهنگی میبخشد.